Geçen gün, yazılarına değer verdiğim ve fikirlerine saygı gösterdiğim bir meslektaşım, ölümsüz Akif’in İstiklâl Marşı'nı değiştirmemiz lâzımgeldiğini iddia ediyordu.

Millî marşımızın sözleri ve içindeki bazı telâkkiler, meslektaşımın fikrince zamana uygun değilmiş. Ezcümle (istiklâl) sözü yeni lehçemizde (bağımsızlık) olduktan sonra, millî marşımız da artık eski şekilde yaşayamazmış.

Bestesine gelince, bunu da doğru dürüst belliyebilmek için mûsikişinas olmalı imiş. Bize, daha harcıâlem bir hava lâzımmış.

Bu iddianın karşısında içim sızladı. Bağrımdan bir parça sökülüp koparılmak isteniyormuş gibi dayanılmaz bir acı duydum.

İnkılâbımızla sıkısıkı ilgili, mukaddesat mahiyeti almış bir takım şeylere dokunmamalıyız. İstiklâl Marşı bunlardan biridir. Mısralarında da, nağmelerinde de, millî mücadelenin en heyecanlı anlarının hatırası yaşar.

Akif’in ebedî mısralarını, Büyük Millet Meclisinde ilk defa okunduğu gün Hamdullah Suphi’nin ağzından dinlememiş, o günü yaşamamış olanlar bile başka türlü düşünemezler.

"Doğacaktır sana vâdettiği günler Hakkın,

Kim bilir? Belki yarın; belki yarından da yakın!"

Beyti, o vakit Ankara’da, ağızdan ağıza bir müjde gibi dolaşarak, millî savaşın mutlaka zaferle neticeleneceği imanını gönüllerde kuvvetlendirmişti.

"İstiklâl" sözünü bugünkü lehçemize aykırı bulan meslekdaşa hatırlatırım ki, mahza o devrin yadigârıdır diye, Meclis, anayasada "Millet Meclisi" tâbirine hürmet etmiş ve onu değiştirmemek isabetini göstermiştir.

Varsın "istiklâl" sözü de marşımızda olduğu gibi kalsın.

O, bağımsızlık için değil, istiklâl uğrunda savaştığımız günlerin bergüzarıdır.

Unutmıyalım ki Marseyyez de bugünün ruhuna uygun olmıyan bir ihtilâl türküsüdür; fakat Fransa hâlâ onun, ölümsüz nağmelerile coşar.

İstiklâl Marşımız bir an’ane olmuştur. Ona dokunmak inkılâp tarihimize el uzatmak olur.

Akif’in coşkun güftesine, üstad Zeki’nin ağır başlı bestesi de muhakkak ki pek yakışmıştır.

İstiklâl Marşı bir marştan ziyade bir ilâhidir. Türk istiklâlini Tanrılaştırmış on sekiz milyon gönülün ilâhisi..

Ercümend Ekrem Talu, Son Posta, 13 Aralık 1945