İSMET ÖZEL KİTAPLARI
Sanat eserlerinin sergileniş biçimi onların insan gözündeki yerlerini derinden etkiler. Sergi açan hiçbir ressam sergileyeceği resimleri galeri sahibine topluca gönderip “Ne biçimde sergilersen sergile” demez. Tam tersine resimlerin izlenme sırası, aldığı ışığa göre nerde bulunacağı, çerçevelerin resimle münasebeti ve sair hususlarda karar verme titizliği gösterir. Bir şiir veya hikâyenin hangi dergide, nasıl bir sunuşla yayınlandığı önemlidir. Bir müzik eserinin icrasına, parçayı kimin çaldığına, orkestrayı kimin yönettiğine dikkat etmiyorsak dinleyici olarak seviyemiz düşük demektir. Yani her eserin mahiyeti içinde o eserin sergileniş biçimi de bulunur. Sanatın müşterisi sanata dâhildir. Benim şiir yazma işinden elimi ayağımı çekişim de bu yüzdendir. Eğer bir şiir yazılmışsa okuyucu hesap içinde tutularak yazılmıştır. Çoğu zaman şair bir ideal okuyucuyu kendi kafasında üretir. Ancak bu yoktan var etme gibi bir şey değildir. Her şairin şiir okuma ortamını mükemmelleştirme hakkı vardır. Hem şair, hem okuyucu bakımından ümit verici bir şiir ortamını kusursuz kılma eğilimi her soylu şairin sahip çıktığı bir şeydir.
Yorum yerine tefsir kelimesinin kullanıldığı vakidir. Tefsir denilir denilmez akla ülkemizde Kur’an tefsirlerinin geldiği gözden uzak tutulamaz. Bir dönem tefsir olarak Türkeli’nde Seyit Kutub’un yanılmıyorsam 30 ciltlik “Kur’an’ın Gölgesinde” (Fi Zilâli'l-Kur’an) adlı eserinin tercümesi çok elden çok ele hayli dolaştı. Ne kadarı okundu? Ne kadarı tatbike çalışıldı? Bilmiyorum. Akabinde birçok farklı tefsir yayın hayatında karşımıza çıktı. Ebussuud Efendi’nin 12 ciltlik tefsirinin tercümesi de bunlar arasındadır. Bu eserin de okuyucuyla ne türden bağ kurduğu hakkında bir bilgim yok. Olmalı mıydı veya olabilir miydi? Önce önümüzde bir cilt halinde duran Kur’an-ı Kerîm’de “Bu apaçık bir kitaptır” ifadesinin defalarca ikrar edildiğini hatırdan çıkarmayalım. Eğer kendisi apaçık olduğunu belirten kitabı anlamak için otuz ciltlik bir metne ihtiyaç duyuluyorsa durup düşünmemiz gerek. Apaçık olma iddiasıyla nâzil olmuş kitap 12 veya 30 ciltlik ilâve açıklamaya niçin gerek duysun? Andığım metinler aradan geçen zaman dolayısıyla kişilere ve olaylara bakıştaki kaymayı izale etmek için kaleme alınmış olabilir. Bu gerçek bile olsa müellifin İslâm’ın yerini tutacak bir yorumla karşımıza çıkmadığı savunulamaz.
Yayıldığı geniş coğrafya ve karşı karşıya kaldığı değişik şartlar yüzünden İslâm’da gerek ameli, gerekse itikadî bakımdan çeşitli mezhepler doğmuştur. Fakat bunların hiçbiri “İslâm’ın yerini tutma” eğiliminin mahsulü değildir. Bu döneme imamlar çağı denir. Ameli bakımdan Hanefî, Şafiî, Hanbelî, Malikî olmak üzere dört mezhebimiz vardır. Bunların her dördü de “ehl-i sünnet v’el cemaat” ilkesine sıkı sıkıya bağlıdır. Dört mezhebin her birinden bir diğerine geçmek Müslümanlar tarafından yadırganmaz. Yadırganan telfîk, yani işine geldiği yerde dört mezhepten birinin uygulamasını benimsemektir. Dört mezhepten en yaygın olanı İmam-ı Âzam Ebu Hanife’nin uygulamasına tâbi olanların mezhebi Hanefiliktir. Biz Müslümanlar İslâm’a nifak sokmak isteyenlerden hor görücü, kınayıcı bir ifadeyle “beşinci mezhep” ibaresiyle bahsederiz.
İslâm’da tefsirin gayesi yanlış anlamayı önleme gayesine müteveccihtir. Fatiha suresi nâzil olduktan sonra Rasulullah’ın ashabının haklarında “Allah’ın gazabına uğrayanlar ve azıp sapmış olanlar” hükmü verilenlerin kimler oldukları sorusuna Hz. Muhammed’in “Yahudi ve Hıristiyanlar” cevabını vermesi Rasulü Ekrem’in ilk müfessir olarak anılmasına sebep olmuştur. Tefsir yanlış anlamayı önleme gayesiyle yapıldığı için Müslümanlık hiçbir çağda reforma uğramamıştır. Elimizde Celalüddin el-Mahalli ve Celalüddin es-Suyuti’nin telif ettiği Celâleyn Tefsiri var. Bu kitap İslâm düşmanlarının saldırıları karşısında giydiğimiz zırh gibidir. Biz Müslümanlar her kelime-i şahadet getirdiğimizde Rasulü Ekrem’in hayatını üstleniriz. Kelime-i şahadet getirmek bir bakıma İslâm tarihine hangi zaviyeden baktığımızın da işaretidir. Müstemlekeciliğin nasıl doğduğu, nasıl olup da Avrupa siyasetinde merkeze yerleştiği, Avrupalıların birbirleriyle münasebetinde hangi yeri işgal ettiği hususunda başlangıç bilgileri elde ettiğimizde onların dünya hâkimiyeti bedelinde ruhlarını şeytana sattıklarını apaçık görürüz. ABD siyaseti Thomas Jefferson’ın talimatıyla Yeni Kıta’ya sadece yararlanabileceği şeylerin nakledilmesine müstenit idi. Böylece Amerikan kültürü kültürsüzlükle, daha doğrusu popüler kültürle şekillendi. Birikmiş ve tekelleşmiş sermaye dünyayı yağmalama faaliyetine parlak zihinleri bünyesine katarak devam etti. ABD’nin elinde kapitalizmin selâmeti uğruna heba edilmeği bekleyen mali sermaye hâlâ var. Kentsoylular Keynes’in tavsiyesini yerine getiriyor; canlarını tehlikeye atmaktansa sermayelerinin küçük bir kısmından vazgeçiyorlar.
İsmet Özel, 24 Cemaziyelevvel 1448 (4 Kasım 2026)
İkaz: Her hakkı mahfuzdur. Bu sebeple yazının bütün olarak bu sayfadan başka bir yerde neşredilmesi yasaktır. Ancak kaynak gösterilmesi (İstiklâl Marşı Derneği internet portalinde yer aldığının ifade edilmesi) ve bu sayfaya doğrudan aktif bağlantı verilmesi şartıyla yazının kısa bir bölümü iktibas edilebilir. Eser sahibinin tayin ettiği usule bağlı kalmak suretiyle bu yazının her türlü neşri, 5846 sayılı Kanun hükümlerine tabidir.
Fahri Genel Başkanımız Şair İsmet Özel'in okurken hem sağdan hem soldan başlanan kitaplarının sekizincisi olan “İSLÂMLA DAMGALANMIŞ VAROLUŞ” neşrolundu.
Şimdi diyoruz ki dünyada mali hegemonya olarak işleyen bir sistem var. Bu sistem bütün insanları kendi emrinde çalıştırıyor.
İçinde iki CD ile ciltli olarak sunulan Erbain'in bu hususi baskısı bütün


