"TARİHİN YÜKÜ" PANELİ TAM METNİ

Durmuş Küçükşakalak:

Selamünaleyküm.

Tarihin Yükü paneline hepiniz hoş geldiniz. “Tarih yükü” demiyoruz, “tarihin yükü” diyoruz. Bunun ne olduğunu izah etmeden önce tarihin ne menen bir şey olduğuna dair biraz mütalaada bulunmamız lazım. Tarih canlı bir şey mi, ölü bir şey mi? Tarihi hikayeler silsilesi, bir esatir veya history olarak anlarsak tarih ölü bir şeydir. Geçmişlerin masallarıdır. Ki Mekke'de müşrikler de böyle düşünüyorlardı: Esatir-i evvelin; evvelkilerin hikayeleri diyorlardı. Gelen ayetlere bu tepkiyi veriyorlardı. Biz ise tarihi canlı, canlandırılabilir, bize tesiri olan, bizim müteessir olduğumuz bir şey olarak anladık ve öyle anlamamız gerekir. Yani tarih akan bir nehir gibi, durmadan akan bir nehir gibi bize bir şeyler getiren, bizi bir yere götüren bir zaman dilimi. O zamanı biz bazı kesitlere ayırarak, görmeyi kolaylaştırmak için o zamana vakitler tayin ederek tarih diye bir şey anlıyoruz. Biz Müslüman olarak ve Türk olarak anladığımız tarih budur, canlı bir şeydir yani. Onun için “tarih yükü” dediğimizde cansız bir yükten bahsetmiş oluruz. “Tarihin yükü” dediğimiz de tarihin bize naklettiği, bize getirdiği, bizi bir şeye icbar ettiği bir yükü anlarız. “Tarih yükü” cansız bir şeydir. Tıpkı herhangi bir eşya yükü gibi birileri tarafından bize yüklenir, birileri tarafından nereye kadar götüreceğimiz söylenir, alınabilir, satılabilir bir meta. Yani o yük karşısında biz bir hamalız veya merkebizdir. Başkaları adına ve hesabına yüklenilmiş o yükün altında sakatlanırız, kötürüm kalırız, çolak kalırız. “Tarih yükü”nün tüccarı vardır. O işten para kazanır, o işle bir hükümranlık kurar. O yükün altında içinden çıkamadığımız bir çarkın içindeyizdir. “Tarih yükü” dışımızda taşıdığımız bir yük, benliğimizin bir parçası değildir. Yama gibi yapmadır, yapmacıktır. Ama “tarihin yükü” dediğimiz de bizim bile-isteye, severek, gönüllüce yüklendiğimiz bir şeyden bahsetmiş oluruz. İçimizde bir yere aldığımız, benliğimizin bir cüzü kıldığımız, bizi dönüştüren bir şey. Yani hamilelik gibi bir şeydir tarihin yükü. Tarihin bize ilkah ettiği, bizi döllediği bir şey. Koruduğumuz, sakındığımız, doğumunu beklediğimiz…Tabii hamilelik de iki şekilde olabilir; meşru ve gayrimeşru olabilir. Yani nikah usulü olduysa bu hamilelik meşrudur. Dünyada tarihin yüküne muhatap olan sadece biz Türkler değiliz. Başka milletler de tarihin yüküyle yüklenmiş olabilir ama bizi onlardan ayırt eden şey biz Müslüman olduğumuz için -farkında olalım veya olmayalım- tarihle nikahlı durumdayız. Onun için meşru çocuklar, Türk milletinden meşru çocuklar dünyaya geldi tarih boyunca. Nikahın iki şartı var biliyorsunuz: Birincisi iman. Yani kişi imanını kaybederse nikahı yoktur veya kafirlerin nikahı yoktur. İkincisi akıl. Delinin de nikahı yoktur. İşte tarihin yükü bizim gönüllüce, isteyerek, severek yüklendiğimiz bir şey.

“Kâlübeladan beri” dediğimizde ölü değil canlı bir tarihi kabul ediyoruz. O Elest Bezminden başlayan bir şeydir. İstiklâl Marşı'nda da “Ben ezelden beridir hür yaşadım hür yaşarım” diyor. Buradaki “ezel”i Elest Bezmi olarak anlıyoruz biz. Yine “yük” dediğimizde Müslüman olarak aklımıza ilk gelen şey; yükün aslının yaratılışımızda yüklendiğimiz emanetten ibaret oluşu. Ahzab Suresinin son ayetlerinin meali şöyle: “Ey iman edenler! Allah'tan korkun ve sağlam söz söyleyin, Ki (Allah) işlerinizi yoluna koysun ve günahlarınızı bağışlasın. Her kim Allah'a ve Resulü'ne itaat ederse, o gerçekten büyük murada ermiştir. Biz o emaneti göklere, yere ve dağlara arz ettik, onlar, onu yüklenmeye yanaşmadılar, ondan korktular da onu insan yüklendi. O gerçekten çok zalim ve çok cahildir.” Biz yaratılışımızdan itibaren bir yükle, insan olarak bir yükle bu dünyaya geldik. Bu bize emanet edilen yükün ne olduğuna dair birçok yorum bulursunuz ama bu okuduğum ayetlerin altına ve üstüne bakarsak şunu görürüz: Birincisi Allah’tan korkmak ve sözü sağlam söylemek. İkincisi Allah'a ve Resulüne itaat etmek. Emanet edilen yük budur. Dağların, göklerin ve yerin yüklenmekten kaçındığı yük bu yüktür. Çünkü emanetin zıddı ihanettir. Emanet ihanetle birlikte vardır. Gökler, yer ve dağlar ihanet etmenin içinde mündemiç olduğu emanetten kaçınmışlardır. Biz yaratılışımız gereği bir yükle mücehheziz. O emanet edilen yüke ihanet de beraberinde verilmiş.

Bu topraklarda bir şekilde doğmuş olmak, bu toprakları vatan kılmak ve vatan bilmek sebebiyle tarihin bugüne kadar yaşanmış bütün yükünü ama emanet ama ihanet; ama nikah yoluyla ama gayrimeşru yolla bir yerimizde barındırıyoruz. Bu tarihin yükü ne menen bir yüktür? Şimdi çok kestirme olsun diyerek, buna dair bir numune üzerinden izah etmeye çalışayım. Bu toprakların Dârülislam olmasındaki, bu topraklarda yaşayan insanların Müslümanlaşmasındaki âmillere bakarak tarihin yükünün ne menen bir şey olduğuna dair daha kolay anlaşılır bir şeyler söyleyebileceğim. Bu topraklarda Türk şairleri 200’ün üzerinde mevlid yazdı. 200’ün üzerinde! Bir kısmının ismi bile bilinmiyor. İlk mevlid miladî1252 yılı olarak tarihlendiriliyor. 13. yüzyılın ortası. 15. asırda ise neredeyse her üç-beş senede bir yeni mevlidler doğuyor. Mevlid yazımı19. asrın sonuna kadar devam ediyor.15. asrın başında Süleyman Çelebi’nin yazdığı mevlid ise Vesiletü’n-Necat oldu: Kurtuluş vesilesi. Dilden dile dolaştı. O günden bugüne en tabandan; köyden, mahalleden, sokaktan başlayın saraya kadar Türk milleti altı asır boyunca mevlid okudu. Sadece Süleyman Çelebi'nin yazdığı mevlidler değil diğer mevlidler de okundu ama Süleyman Çelebi'nin yazdığı mevlid en fazla tutan mevlid oldu. Yani bunu anlamak lazım. Bunu anlamak tarihin yükünün ne menem bir şey olduğunu anlamak. Düşünün bir millet bulduğu her bahaneyle; doğum, ölüm, düğün, dernek, Kandil gecesi, pazartesi gündüzü… mevlit adında bir takım metinler okuyor, dinliyor, ezberliyor. Altı asır boyunca sokak sokak, mahalle mahalle, köyünden sarayına bu tür metinler okunuyor, kemal-i ciddiyetle dinleniyor. Aruzlu bir Türkçeyle okunuyor, dinleniyor! Farsça mevlid yok mesela. Arapça üç beş tane var, o da işte Erbil, Şam yine Türklerin bir şekilde oralarda eğleştiği yerlerde Arapça mevlidler var üç beş tane ama Farsça hiç mevlid yok. Mevlid “Türkçe” bir form, Türk şiirinde de “Türkçe” bir form. “Peygamber sevgisinden Türk milleti böyle bir şey yaptı” diyebilirsiniz ama kuru bir sevgi ve övgüden öte Türk milletinin yaptığı çok daha orijinal bir şey var burada. Daha doğrusu Türk dâhilerinin, Türk şairlerinin yaptığı çok daha orijinal bir şey var. Mevlid doğum demek, mastar olarak doğum demek. Aynı zamanda zaman ve mekan da bildiren bir ifade Mevlid. Mesela milat da diyoruz; milattan önce, milattan sonra, İsa'nın doğumunu kastederek. Aynı zamanda bir zaman da belirtir mevlid kelimesi. Bir mekan da belirtir. Yani üçünü bir arada bulundurur. Arapçam yok ama sadece okuduğumu, anladığımı söylüyorum: Hem doğumdur, hem zamandır, hem mekandır mevlid.

O kadar mevlid içinde Süleyman Çelebi'nin Mevlid'i niye tuttu? Maya gibi çok ilginç bir şekilde. Tutmayı bırakın bunun sadeleştirilmişi, yanına ilaveler yapılmışı… Başka hikayelerle desteklenmişi; işte geyik hikayesi, deve hikayesi…Böyle başka hikayelerle desteklendi, beslendi ve 600 sene boyunca bu millet mevlid okudu. Çok ilginç. Dediğim gibi bu sarayda da okundu. Sadece bugün biz işte halk, özellikle kadınlar kendi aralarında okur falan gibi düşünüyoruz. Hayır. Mevhibe İnönü Çankaya Köşkü'nde Mevlid okutuyordu. Yani nedir bu? Türk milletinin dâhileri az önce okuduğum o ayet meallerinde geçen, yaratılışta bize tevdi edilen emanetin Allah ve Rasulüne itaat olduğunu anlamakla, o itaati gerçekleştirmenin dâhiyane bir yolunu keşfetti. Bir hadis var. O hadiste diyor ki: “Her kim benim sünnetimi ihya ederse muhakkak beni ihya etmiş olur. Her kim de beni ihya ederse cennette benimle birliktedir.” Resulullah'ı ihya etmek! Bunu Türk Milleti mevlidle yaptı. Bu toprakların İslamlaşmasında elbette ki medreselerin rolü şöyledir, tekkelerin rolü böyledir ki Mevlid'i yazan Süleyman Çelebi de medreseli ve tekkeli bir şairdi netice itibariyle. Ama bu topraklardaki birçok insanın hidayetine Mevlid vesile oldu.  Çünkü Mevlid ile Türk Milleti Resul-i Ekrem'i bu topraklarda ihya etti, diriltti, doğurdu. Bu topraklarda bir şey doğuyor: Bir şey doğuyor derken Resülüekrem bu topraklarda defalarca ihya ediliyor, canlandırılıyor, doğuyor... Çünkü bu topraklarda gerçekten yeni bir şey doğuyor: Mevlidler bunun adını koyuyor. Doğan şey Muhammedi’in nuru. Hakikat-i Muhammedi. Mevlid-i Şerif bu topraklarda doğan şeyin ne olduğunu anlatır: Bu topraklarda bir milletin doğuşu Resülüekrem’in doğuşuyla başlatılır. Bunlar çok abartılı ifadeler gelebilir.

Öyle olmadığını şöyle izah edeyim: Ben muhacir mahallesinde doğdum, büyüdüm. Yani ömrümün yarısı muhacir mahallesinde geçmiştir. Onun için çocukluğumda göçmen kadınların okuduğu mevlidleri çok dinledim. Hatta içimden mırıldanırken bazen göçmen kadınların ağzıyla mırıldanırım. O şekilde çok dinlemişim. Onlar Mevlid'i şöyle okurlardı: Makam bilmezlerdi, aruz kalıbına göre okurlardı; Fâilâtün fâilâtün fâilün şeklinde. Bu vezni iki defa tekrar eder, arkasından o kalıbı bozmadan “Allah adın zikredelim evvela” diyerek girerlerdi Mevlid’e. Bu kalıp üzere okurlardı bütün metni. Makamlı nağmeli bir okuma olmadığı için tahsili olmayan birinin de, bir çocuğun da gayet rahat anlayabileceği, nüfuz edebileceği bir anlatı olurdu orada. Ve bütün metin o kalıp üzere okunuyor. İnsanların kulağı ve diline de o kalıptan bir şeyler damlıyor. O öyle söylenmez şöyle söylenir, diyebilecek insanlar ortaya çıkıyor. “Anadilimizi” öğretecek kadınlar Mevlit vesilesiyle zamanla kelimeleri ölçüp tartacak öyle veya böyle bir terazi de elde etmiş oluyor.  Ve Mevlid okunacağı gün veya öncesinde kapı kapı dolaşılır, düğüne okur gibi Mevlide okunur. O gün bütün kadınlar beyaz tülbentlerini örter ve heyecanla davet edildikleri yere toplanırlardı. Orada Mevlidi öyle bir canlandırırlardı ki bugün bizim teatral diyebileceğimiz şekilde canlandırırlardı. Mesela işte doğum yaklaşmış Amine anamızın hâlini hepsi hissederdi:

Susadım gayet hararetten kati
Sundular bir cam dolusu şerbeti

deyince kâri / okuyucu hemen dört beş tane bembeyaz giyinmiş genç kızlar ellerinde şerbet tepsileriyle odalara dağılır, hızlıca şerbet dağıtırlardı çünkü susanmış! Hamile kadın doğum sancısının hararetiyle şerbet istiyor. Aceleyle dağıtılır ve içilirdi çünkü hemen arkasından, üç-dört beyit sonra doğum olacak! Herkes ayağa kalkacak! Nerede ayağa kalkar? Şurada ayağa kalkar:

Doğdu ol saatte ol sultan-ı din
Nura gark oldu semavat ü zemin

Sallü aleyhi sellimü teslima
Hatta tenali cennetten ve naima

der, herkes ayağa kalkar ve ondan sonra salavatlar getirilmeye başlanır ve ondan sonra kadınlar birbiriyle tebrikleşir, kucaklaşırdı. Sonra Merhaba bahrine geçilir. Dediğim gibi bu bize gayet teatral bir sahne gelebilir bugün. İşte kadınlar kendi arasında bir Mevlid ritüeli uydurmuşlar… Böyle anlayabiliriz. Ama benim şahit olduğum çok ciddi bir şeydi. Tiyatro değildi. Düşünün altı asır boyunca buna benzer sahnelerle Mevlid okundu. O okunan mahalde bir müstesna doğum olduğuna o kadınlar da biz çocuklar da kâni idik. Yani Allah rasulü uzak diyarlarda değil; bizim mahallemizde doğan, büyüyen, peygamber olan, miraca çıkan, tanıdığımız, bildiğimiz, en sevdiğimiz, en saydığımız, nihayetinde itaat etmemiz gereken biri idi. Tarih yüküyle yüklenmiş bir merkep gibi bakarsak bu anlattıklarım saçma sapan hikayelerdir. Rasülullah Mekke’de doğmuştur. Bu toprakları hiç görmemiştir falan… Tarihin yüküyle mücehhez  olmaya, yüklenmeye niyetli isek; evet, işler bambaşka bir seyir alır. Mehmet Akif “Bu taşındır diyerek Kabe’yi diksem başına” diyor. Tarihin olanca yüküyle, doğum sancısıyla söylüyor bunu. “Tarih yükü” taşıyanlar nezdinde Mehmet Akif bu sözüyle küfre girmiştir. “Bedrin Arslanları ancak bu kadar şanlı idi.” Bu mısranın altında asırlardır Mevlid yazılmış, söylenmiş bir tarihin yükü var. Bu yük son peygamberi Türk topraklarında ihya etmenin yükü.

 Şimdi isimlerimizi bir düşünün: Mehmet, Ahmet, Mustafa… Resulullahın isimleri ve bir çok sıfatları… Çocuklarımıza koyduğumuz Farsça isimler de dahil birçok isim Mevlidlerden topluma malolmuş isimlerdir. Sündüs, Dürdane diye isimler görürsünüz mesela. İki yüzün üzerinde isim bulursunuz ki Türk toplumunun genel isim skalası buydu zaten. Elbette ki mektep medrese görmüş insanlar bu isimlere ön ayak oldu ama Türk milleti Mevlid'den öğrendiği, kulağının aşina olduğu isimleri çocuklarına koydu. Bu sadece isim mevzuu değil; pratik olarak, bunun yansıması olarak Mevlid Müslümanlığa açılan bir kapı vazifesi gördü. Şimdi yüzyıllar boyunca bu topraklarda Hristiyanlar yaşıyor, her yer kilise, o Hristiyanlığın karanlığını düşünün. Yüzyıllarca süren bir karanlığın ardından bir şey doğuyor. Ve gerçekten doğuyor. Bir taraftan bu diğer taraftan şu: Süleyman Çelebi'nin Mevlid’i yazma sebebi olarak bir Acemî, İranlı, Şii gelir Bursa'da vaaz eder. Vaazda Bakara suresinin son ayetlerine istinaden peygamberin diğer peygamberlerden hiçbir farkı olmadığını falan anlatır. Ayet-i Kerime’ye dayanarak “resüllerin tefrik etmeyiz hiçbirini” diyerek. O sırada zaten sadece Şia değil birçok heterodoks anlayışlar diyeceğimiz şeyler Anadolu'da yaygındır. Bir tarafta dalalete düşenlerin yüzlerce yıllık karanlığı diğer tarafta sapkınların yüzlerce yıllık birikmiş nifakına karşı yeni bir şey doğuyor bu topraklarda. Sünnilik yeni yeni bir taban oluşturuyor, anlaşılıyor ve buradan bir anda Mevlid diye bir metin parlıyor. Bütün hepimizi parlatan bir şeye dönüşüyor. Bu önemli bir şey.

Yani tarihin yükü nedir? Tarihin yükü bizim için Müslümansak, -ey iman edenler, diyor- müminlersek ve bir de Türk olduğumuzu iddia ediyorsak Allah ve Resulüne itaattir ki dediğim gibi Türkler bunu dışlarında değil içlerinde bir yük olarak taşımış millettir. Türk aklı diye bir şey var. Türklerin aklı sonradan gelse de namüsait zamanlarda gelse de Türk aklı diye bir şey var. Türklerin dâhileri, şairleri böyle bir iş yaptılar. Mevlid yazmayan /yazamayan şairlerimiz münacaat ve naat yazmak mecburiyetindeydi. Münacaat ve naatı olmayana şair gözüyle bakmadı münacaat ve naatı olan şairler. Yani adamın münacaatı ve naatı var mı? Bu nereden çıktı? Bu Mevlid'den çıktı işte. Tevhid, münacat, naat diye devam eden klasik bir mevlid kalıbı vardır. Bu buradan çıktı. İstiklâl Marşımız da fâilâtün kalıbıyla gelmiştir. Niye bu benzerlik? Niye böyle? Çünkü fâilâtün kalıbı kitlelere en kolay ulaşan, hiç müzikal kulağı olmayan birine bile çok çabuk nüfuz edecek bir kalıp, bir ritimdir. Bu kasten seçilmiş bir kalıptır. Hem Mevlid için söylüyorum hem İstiklâl Marşı için. Zaten fâilâtün kalıbıyla gelen şiirler genel olarak toplumun en tabanına kadar yayılan şiirlerdir. Bu bir ahenk, bütün toplumda bir ahenk oluşturdu. Devlete kadar etkisini hissedebileceğimiz bir ahenk… Dediğim gibi en tabandan saraya kadar uzanan bu ahenkle biz bir Türk milletinin varlığından bahsedebildik.

Çok ağır aksak gittim, farkındayım. Bu topraklarda Resul-i Ekrem'i ihya etmiş, doğurmuş bir milletiz. Resul-i Ekrem söyledi İşiten Türk oldu. İsmet Bey'in hadislerden Türkçe'ye geçen kelimelere verdiği, bu hususta hazırlanan kitaba verdiği isimdi bu. Bu abartı değil. Yine Mevlid’den bir parça okuyacağım. O bahsettiğim, o sık sık Mevlid okunan mahallede gördüğüm daha çok sahneler vardı. Hepsini hatırlamıyorum. Birbirlerinin sırtını sıvazladıkları kısımlar vardı mesela. Böyle bildiğiniz bir ihya, bir canlandırmaydı oradaki hadise. Türk milleti tiyatro yapmayı bilmez. Yani bu ciddi ciddi, kanlı canlı, herkesin bilerek, isteyerek iştirak ettiği bir ameliye. Miraç bahsi okunuyordu mesela; sanki Miraç orada vuku buluyormuş gibi herkes o havaya giriyordu. Onun için Türk milleti işte Miraç hadisi zayıf mıdır, şişman mıdır, ruhla mı olmuştur, bedenle mi… Böyle saçma sapan tartışmalara hiç girmedi. Çünkü çoğunun bahçesinden gerçekleşti o Miraç. Bunu gördü yani. Şimdi metinde şöyle bir ilginç yer var. Tabii bu biraz daha sadeleştirilmiş, Mevlit’in farklı versiyonları var dedim. Süleyman Çelebi'nin yazdığı Mevlid'den bile onlarca metin türetilmiş, üretilmiş. Yani o yörenin insanı bunu anlamaz, şunu anlar diyerek. Ama kalıp aynı. Şunu da söyleyeyim: Mevlid'in tutmasının en büyük sebeplerinden biri de Mevlid birinci ağızdan yazılmış bir eser. Yani bir gözlemcinin, dışarıdan birinin anlatısı değildir. Birinci ağızdan dinleriz; orada olan şeyi görmüş bir şahit anlatır. Onun için okuyucu, dinleyici de oradadır. Yani olayın vuku bulduğu yerdedir. Şöyle ilginç bir şey var mesela:

Debrenür dudakları söyler kelâm
Anlayamazdım ne derdi ol hümam

Yani dudakları debreniyor, kıpırdıyor, bir takım kelamlar söylüyor, anlayamazdım ne derdi ol himmet sahibi.

Debrenür dudakları söyler kelâm
Anlayamazdım ne derdi ol hümam

Kulağım ağzına verdim dinledim
Söylediği sözü ol dem anladım

İlginç. Önce anlayamıyordum. Kulağım ağzına verdim, dinledim. Söylediği sözü ol dem anladım. Resul-i Ekrem söyledi İşiten Türk oldu! Bugün işte Batı hayranlığından ne kendi topraklarını, ne kendi milletini görmeyen yarı aydınlar Türk edebiyatının kanonu yoktur falan derler. Veya Türkçenin kanonu yoktur, derler. İşte Avrupa dillerinin, Avrupa edebiyatlarının kanonu vardır ama Türk edebiyatının yoktur! Kanon dediğimiz yani kanun, ölçüt kabul edilen, nesiller boyu okunan, nesilden nesile aktarılan eser manasında. Türk Edebiyatı'nın kanonu yoktur demeyi pek marifet bilirler.  İngilizcenin kanonu işte Shakespeare ve ondan sonra gelen silsiledir. İtalyanların Dante'si vardır. Biz de bırakın Yunus'u, Karacaoğlan'ı... Yunus Emre'ye şerh koyabilirsiniz, Karacaoğlan'a şu şu alanlarda okunmuştur, sınırlı çevrede bilinmiştir falan diyebilirsiniz ama Mevlid'e ne diyebilirsiniz? Mevlid dediğim gibi tepeden tırnağa bütün toplumu ihya etmiş, inşaa etmiş metinlerdendir. Dilimize, edebiyatımıza yön teyin etmiş metinlerdendir. Bu topraklarda doğan yeni şeyi peygamberin ihyası haline getirebilmiş bir metinden bahsediyoruz.  

Türk milletine tarihin ilkah ettiği yükün ne olduğunu Türk şairleri Mevlit doğurarak gösterdi. Bu yükün ne kadar tehlikeli olduğunu bilenler, o içimizdeki yükü içimizden söküp atmak için yine tarihi kullandılar. Yani çivi çiviyi söker mantığıyla. Cansız, kokuşmuş kadavra olan bir tarihi, bir angaryayı sırtımıza sardılar ve bugün bu tutmuş gibi gözüküyor. Tutmuş gibi gözüken şey ayağımızda bir prangadır. Kolumuzda bir kelepçedir. Boynumuzda bir boyunduruktur ve hatta o boyunduruğa bir de araba bağlamışlardır. İnsan olarak tarihle öyle veya böyle bir ilişkimiz olmak zorunda. İçimizde bir yerde Tarihin yükü yoksa dışımızda tarih angaryası çekmek zorunda kalırız, kalıyoruz. Müslümanın dışında değil içindeki yük tarihin ilkah ettiği, döllediği yük Türk varlığı olarak zuhur etmiştir. Müslümanın tarih tarafından gebe bırakılmışına, tarihin yükünü taşımayı bile-isteye isteyenine; yani yüklü Müslümana Türk dememiz iktiza eder. Onun için “her Türk tarihi bir şahsiyettir.” Batılı tarihçilerin kendi ikballeri, kendi gelecekleri için özene bezene inşa ettikleri ve bugün bize kabul ettirdikleri, yedirdikleri “Türk” kısırdır. Bir şeyi yüklenemez, hamile kalamaz, hamile bırakamaz.

Bugün önümüzde iki yol var. Ya bir şekilde -tabii yine “Mevlid okuyalım, Mevlid canlandıralım” gibi bir şey denemez artık- ama başka bir yol bulmamız; Müslümanlaşmaya sebep olacak, Müslümanlığımızı kavileştirecek başka bir yol bulmamız gerekiyor. Bir an önce! Değilse eğer Müslümanlaşarak, Müslümanlığımızı kavileştirerek bir an önce Türkleşmezsek, bugün göğsümüzde taşıdığımız bu “Amerikalı Değilim Hiç Olmayacağım” yazısı boşa gidecek. Yani Amerikalı olacağız hepimiz. Amerikanlaşacağız. Amerikanlaşmak demek piçleşmek demektir. Bunu nesebi gayrisahih olarak da alabilirsiniz ama Türkçe'de piçleşmek vasfını kaybetmek demektir. Piç nohut, piç fasulye denir mesela. Yani suda ıslattığınızda yumuşamayan, kendine has rayihası, lezzeti olmayan, helmelenmeyen… şeklen fasulye veya nohut. Özelliğini kaybetmiş olan şeylere denir. Veya “bu hayvan piçleşti” denir mesela. Üzerinde canını uçurmaya değer eti yoktur, sağmaya değer sütü yoktur, doğurmaz, damızlık vasfı kalmamıştır. Yani piçleşeceğiz. Bütün gayrimüslimler zaten piçtir. Bu resmî kayıtlar itibariyle de şu anda artık görülüyor. Resmî rakamlara göre Avrupa'da evlilik dışı doğum oranı yüzde seksene ulaşan ülkeler var. Fransa yüzde ellialtı falandı, resmî rakamlar bunlar! Ama biz Türklere göre nikah yoksa bütün gayrimüslimler piçtir. Biz de Türkleşmezsek Amerikanlaşacağız.

İstiklâl Marşı Derneği olarak Amerikalı değiliz, hiç olmayacağız. Bunda kararlıyız. Ben çok uzattım herhalde. Şimdi ikinci başkanımız Gökhan Göbel'e sözü verip panelimize devam edelim.

Gökhan Göbel:

Selamün aleyküm. Panelimizin başlığını tespit ettiğimizde bugüne tesadüf edeceğini bilmiyorduk. Yani Hıristiyan takvimine göre 19 Eylül bugün, İsmet Özel'in doğum günü Hıristiyan takvimine göre, Allah’tan hayırlı uzun ömürler diliyoruz. Bu vesileyle konuşmaya karar verdim. Yani konuşmamı değiştirdim bugüne tesadüf ettiği için. Hem dernek olarak söylediklerimizi hatırlatır, anlaşılır kılar vesilesiyle bunu benimsedim hem de başlığımızın da buna uygun olduğuna kanaat getirdim. Yani tarihin yükü aslında şairin yüküdür. Bunu konuşmamda İsmet Özel'in Türk şiirine girişi ve benzersiz bir şekilde girişi hatta lekesiz -ifadesini de kullanabiliriz- oluşu dolayısıyla izah etmeye çalışacağım. 

Biz Hıristiyan takvimi diyoruz hususen. Bizden başka da diyen yok bunu. Şimdi ben bunu söylerken tabii şeyi hedef almıyorum. Yani insanlar nazik olarak, ince düşünerek doğum günü kutluyor. Mesela benim de dükkân komşum var, pastahanesi var tatlıcı. Derneğimizi bilir, İsmet Bey'in kitaplarını da okur. Dernek günü olduğunu da biliyordu o gün. O da geçen sene 19 Eylül'de telefon etti bana. Televizyonda gördüm, bugün İsmet Özel'in doğum günüymüş, bir tatlı götürür müsün kendisine dedi. Ben de tabii dedim. Yani dediğim gibi böyle düşünen insanları hedef alarak bir şey demiyorum ama başlığımız gereği de yani tarihin yükü diyorsak, bu tarih şuuruyla olacak bir şey ve hem tarih hem şuur bakımından noksanlarımız var. Tarih şuuru bakımından noksanımız bugün Hıristiyan takvimi kullanmamız sebebiyledir. Şimdi bunu mesela İsmet Özel'in şiirlerinde, kendi doğum tarihlerine atıf yaptığı yerlerde de fark etmek mümkündür. Mesela: 

Zarfıma makineyle 1944’üncü dünya garnizonu İS yazılmış

(İsmet değil İsa da değil İsa’dan sonra)

diyor. Bu son kitabında olan bir şey. Bir de mesela Bir Yusuf Masalı kitabında mısralar var. Yeni edisyonunda o kitaba Saniyen Münacaat, Saniyen Naat, Saniyen Sebeb-i Telif ve  Saniyen Dibace şiirleri eklendi. Onlar tabii Türk yazısıyla olduğu için birçok insan da herhalde bu sebeple fark etmemiş olabilir. Saniyen Münacaat şiiri şöyle başlıyor İsmet Özel'in:

شارقیلرە قانەرق یاقەڭزی
بر بہار آقشامی ظننە قاپدرمایڭ
أوت، طوغری
بر بہار آقشامی دكل
بر بایرام صباحی راستلادی بڭا دنیا
بایرام ایدیسە او گون
بایرام ایدلدیسە بن
بندەڭز جنت قوشی صباح ایركندن
طوغدم دییە می؟ فنا فكر دكل

diyor. Hıristiyan takvimiyle 19 Eylül 1944 bir bayram sabahı değil ama İsmet Özel Müslüman takvimiyle 1 Şevval 1363 doğumlu. Bir Şevval de Ramazan bayramının ilk günüdür. Üzerimize yapıştırılanla aslında bizim olan farklı şeyler. 1363'te yani Hicretin 14. asrında doğmakla 20. Hıristiyan asrında doğmak aynı şey değil. Bir bayram sabahı doğmakla 19 Eylül gününde doğmak aynı şey değil. Bir de bugün Hıristiyan takvimine göre 2026 yılındayız. Neden 2026 yılındayız? Çünkü Katoliklerin tespit ettiğine göre İsa'nın doğumundan -biz Hz. İsa'nın doğumundan diyoruz ama onlar tanrılarının tarihe girişi olarak kabul ediyorlar- 2026 yıl geçmiş. Bizim takvimimizde sıfır noktası kabul ettiğimiz şey Rasulü Ekrem'in doğum tarihi değildir, hicrettir. Hicret de Mekke'de sözümüz geçmediği için Medine'de İslam şeriatının yürürlüğe girdiği zamandır. Yani biz neyi sıfır noktası olarak kabul ediyorsak ona göre bir tarih şuurumuz oluyor. Bu takvim aslında Katolik takvimi. Papalığın 1583 yılında kodifiye ettiği takvim. Ve şunu da tarihin yükü olarak bilmemiz lazım; bu Gregoryen takviminin Katolik takviminin dünya ölçüsünde geçerliliğini kabul ettirdiği tarihler şöyle verilir bir ansiklopedik bilgi olarak: 1583-1926. 1926 Hıristiyan takvimine göre Türklerin inkılaplar sebebiyle Gregoryen takvimine geçiş tarihidir. 1917'de Osmanlı Devleti savaş sırasında Gregoryen takvimine geçmişti fakat sıfır yılı olarak hala hicret kabul ediliyordu. Yani 1300’lü yıllardaydık hala. Ama 1344 yılında iken 1926 yılına geçtik. Yani hicri 14. asırda değildik artık. Şimdi Katolik takvimi dedim. Şundan söylüyorum. Ortodoksların takvimi Jülyen takvimidir. Onlar bile bugün hala itiraz ediyorlar. Bizden sonra bu takvimi en geç kabul eden iki ülke Rusya ve Yunanistan'dır. Yunanistan 1923 yılında ve Bolşevik ihtilalinden hemen sonra 1918'de de Ruslar kabul etti bu takvimi. Bu iki Ortodoks ülke diğerlerine göre çok geç kabul ettiler Katolik takvimini. Hatta Yunanistan'da büyük olaylar yaşandı. Bugün bile Yunanistan'da Old Calendarists diyorlar, eski takvimciler hala var. Papa'nın Yunanistan ziyaretinde Papa'yı protesto edenler de onlar. Rus Kilisesi de Putin'den sonra eski ağırlığına kavuşan bir varlık gösteriyor ve onlar da bütün Rusya'da artık Ortodoks takviminin kullanılmasını teklif ediyor. Yani Ortodoksların bile  itiraz ettiği takvimi Müslümanların kabullenmiş gibi görünmesini büyük mesele olarak görüyorum.

Tarihin yükü deyince tarihçinin bize verdiği şeyleri anlamıyorum ben. Yani bunun şairin yükü olduğunu biliyorum. Çünkü bir milletin şairi olur. Ama tarihçiler için bu denmiyor. Türklerin tarihçisi olsun isteriz ama galip anlatılarını kağıda geçiren insanlar tarihçiler. Mesela Halil İnalcık şair olmak istemiş, edebiyatçı olmak istemiş fakat olamamış. Hasbelkader tarihçi olmuş, hasbelkader diyorum çünkü o günkü bölümler pek az olduğu için tarihe girmiş ve tarihçi olmuş. Bugün Şeyhü’l-Müverrihîn yahut Tarihçilerin Kutbu olarak bilinir. Fakat kendisi şair olmak, edebiyatçı olmak istediğini söylemiştir. Halil İnalcık’ın doktora tezi Bulgarlar ve Tanzimat. Bu konuyu inceliyor ve tezi neşredildikten sonra Bulgaristan'dan bir heyet Halil İnalcık'ın tez hocasına geliyor. Tebrik heyeti bu. Bulgarlar bu tez dolayısıyla tezin hocasını ve Halil İnalcık'ı tebrik etmeye geliyorlar. Çünkü o tezde Bulgarlar kayırılıyor. Yani Bulgarlar öyle görüyorlar. Bulgarları kayıran bir şey oluyor o tez. İşte şiirde bu böyle değildir. Yani şair yalnızca milletinin şairidir, milletine aittir. Şairin yazdığı her şey sadece milletin işine yarar, sadece kendi milletinin yükselmesine yarar. Mesela ciltlerce tarih kitabı bize milli şuur bakımından Amentü şiirindeki “babam seferberlikte mekkaredir” mısraının verdiğini vermez. Orada şair bize mekkarecidir de demiyor, mekkaredir diyor. Yükü bizzat taşıyan götüren manasında. Aynı şekilde zaaflarını falan çok söz konusu ediyorlar; aleyhinde konuşuyorlar rahmetli Necip Fazıl'ın. Ama başlığımız gereği tarihin yükü gereği, millet hayatı, millet şuuru bakımından onun yazdığı Sakarya Türküsü şiiri vazgeçilmezdir. Der ki o şiirde bir yerde: "Eyvah, eyvah Sakaryam sana mı düştü bu yük?” onun öncesinde de “sırtına Sakarya’nın, Türk tarihi vurulur” der yani hiçbir tarihçi tarihi yüklenerek Sakarya’yı önümüze böyle koymaz. Onlar sadece galiplerin anlatısını haklılaştıracak şeyler söylüyorlar. Sakarya konusunda da bugün hala söylüyorlar ve bugünlerde benim canımı sıkıyor, tarihçiler rütbesini, haddini bilmeyerek şairlere de laf söyleyebiliyorlar. Halbuki sen sadece galiplerin anlatısını kağıda geçiren insansın. Bir şairin yüklendiği yükü sen yüklenmiyorsun. Sırtında yumurta küfesi yok tarihçilerin. Sakarya Meydan Muharebesi'ni Türkler kazanınca bütün kafirler korktular. Hatta bir İngiliz siyasetçi, parti başkanıydı, Masterman diye bir adam aleni olarak yazdı. Dedi ki, Türkler Avrupa'ya döndü. İngilizler bu işi beceremedi, Amerikalılar gelip bu işe müdahale etsin dedi. Sakarya Savaşı’nın, Sakarya zaferinin dünyadaki aksi budur. Sakarya'nın sırtına vurulan yük de budur. Türkler bugün hala sırtlarına tarihin yükünü almadan devam edebileceklerini sanıyorlar ama öyle bir şey yok. Gene başka bir mısra dolayısıyla bunu anlamamız mümkün: Medeniyet dediğin tek dişi kalmış canavar. Sakarya Savaşı’nın hemen öncesiydi. Çok ses çıkarılamadı ama Meclis’te gene bu mısraa itiraz eden insanlar vardı. İnkılaplardan sonra ise bu mısra aleyhine tonlarca şey yazdılar. Zaten Âkif düşmanlığı yaptılar. Fakat 1939'da İkinci Dünya Savaşı patlayınca bütün herkes Âkif haklıymış dedi. Cemal Nadir bir karikatür yayınladı. Karikatürde ruh çağırıyorlar. Orada medeniyet silindir şapkalı falan, Âkif'in ruhunu çağırıyorlar,  Akif beliriyor. Sen misin Medeniyet dediğin tek dişi kalmış canavar mısraını yazan diyorlar. Artık tahsih et bu mısraı, onun tek dişi de düştü diyorlar. Mesela Vala Nurettin, şimdi daha iyi anlıyorum diyor Mehmed Âkif'i. Bunu samimi olarak söylüyor, yani bugün insanlarda bu hissin şuurun olmaması yüzünden- hepimizde yani- bunu söyleyeceğim. Vala Nurettin, medeniyet dedikleri şey neyse bütün verdiklerini benden alsın diyor. Ben Göztepe'ye at arabasıyla da giderim, kendi çardaklı kulübemde güzel güzel yaşıyorum, apartman falan istemiyorum diyor. Yeter ki semalarımızdan uçaklar akmasın, sınırlarımızda tanklar dolaşmasın, atom bombasından dünya masun olsun diyor. Şimdi böyle bir his, şuur bugün yok. Üçüncü Dünya Savaşı lafları konuşuluyor. Gazze'de kaç senedir soykırım, katliam var. Sistem yani merkezi Avrupa'dan ABD'ye geçen sistem beyaz ırkın üstünlüğü iddiası üzerinden işletişini ABD'de hala devam ettiriyor. Ukrayna Savaşı başladığı zaman ne dediler Batılılar? Burada beyaz tenli, mavi gözlü çocuklar ölüyor dediler. Yani canavar beyaz ırkın üstünlüğü iddiası üzerinden işini devam ettiriyor. Ama dediğim gibi Türkiye'de biz bu mısraı hatırlayıp bir aksi seda vermiyoruz. 

Tarihin yükü şairin yüküdür diyerek İsmet Özel'in Türk şiirine girişi bahsinde konuşacağım inşallah. İsmet Özel’in ilk şiirinin adı Yorgun. İlk şiirin adının niçin "yorgun" olduğunu anlatacağım kendim anladığım kadarıyla. Zaten ilk mısraını hatırlarsanız başlığımızla gayet mutabık olduğunu görürsünüz. "Ölüler beni serinliğe yakıştıramaz" diye başlıyor Yorgun şiiri. Tarihin yüküyle başlıyor. İsmet Özel'in ilk şiiri 1963 yılında yayınlandı. Burada biyografisinde bir şey düzeltmem gerekiyor. Eylül ayı diyorlar ilk şiiri Yorgun'un yayınlanma tarihi olarak ama Ocak ayıdır. Yelken dergisinde yayınlanmıştır. Hatta İsmet Bey de bir yerde Eylül olduğu hatırında kalmış, öyle yazmış. Bunun sebebini de ben sonra anladım çünkü aynı dergide Eylül ayında İsmet Özel'in Çin şiirinden dört tercümesi yayınlanıyor. Muhtemelen aklında öyle kalmış. Bunu da çok dikkat çekici buldum. Yelken Dergisi o zaman sadece edebiyat dergisi ve adı duyulmadık şairlerin de ilk şiirlerini yayınlayan bir dergi. Şimdi tercüme de gönderdiği halde önce şiiri yayınlamışlar, mesela bunun da dikkat çekici bir şey olduğunu düşünüyorum. İsmet Özel'in 1963 yılında dört şiiri yayınlanıyor sadece. İsmet Özel şiir yayınlarken de hususen -niçin Yorgun olduğunu söylüyorum-  dergileri seçerek göndermiş şiirlerini. Belli dergilere göndermiş. Mesela Türk edebiyatında Varlık dergisinde şiir yayınlamayan belki tek şairdir İsmet Özel. Varlık dergisine herhangi bir şiirini göndermemiş. İlk şiirlerini gönderdiği dergiler bir Yelken, ikincisi Dost. Mesela Kuşun Ölümü ve O Bağımsız Dağların şiirleri Dost dergisinde yayınlanmış. Çünkü Dost dergisinde şiirleri seçen kişi Turgut Uyar. Bu vesileyle de bir şey söyleyeyim. Şimdi İsmet Özel hakkında tezler yazılıyor. Bir tane doktora tezi yazılmış mesela. Doktora tezi kitaplaşmış da. Konu şu: Turgut Uyar'a bir mülakatta İsmet Özel ismi sorulunca "acemi" diye cevap veriyor. Sonra başkasını falan soruyorlar, ona da hececi falan diyor. Bunu akademinin de seviyesini görmeniz bakımından söylüyorum. Acemi kelimesi Turgut Uyar'ın poetik olarak en büyük övgüsü. Efendimiz Acemilik diye yazısı var Turgut Uyar'ın. Yani övgü olarak söylediği bir şey, bugün doktora tezinde, hatta kitaplaşan bir doktora tezinde Turgut Uyar İsmet Özel'i acemi diye tenkit etti falan diye sunuluyor. 

İsmet Özel'in 1964 yılında Türk Dili dergisinde Bakır Tenli Yapraklar şiiri yayınlandı. Bu beşinci şiir idi ve beşinci şiiri yayınlandığı zaman aynı derginin sonraki sayısında, Şubat sayısında Cemal Süreya bu şiir hakkında da bir şeyler yazıp şunu söyledi İsmet Özel hakkında: "Bir şair", "iyi bir şair". Henüz beşinci şiiri yayınlamıştı İsmet Özel'in. Memet Fuat 1963-1972 yılları arasında Türk Edebiyatı yıllıkları çıkardı. Edebiyatı günü gününe takip edemeyen, okumuş, aydın insanlar Mehmet Fuat'ın seçtikleriyle o senenin edebiyatını da takip edebilsin diye bu yıllıkları çıkarıyordu. 1963'te yayınlandı ilk şiiri İsmet Özel'in. Memet Fuat’ın, Türkiye Edebiyatı 1964 yıllığında o senenin edebiyatçılar, şairler açısından isteksiz geçtiğini söylüyor ve ekliyor: Birkaç şair yani Turgut Uyar, Edip Cansever gibi birkaç şair ve İsmet Özel gibi yeni yolları deneyen bir şair de ayrı tutulursa çok verimsiz geçti diyor 1964 yılı için. Düşünün yani sene 1964 daha. İsmet Özel dediğim gibi beş şiiri yayınlanmışken ismi bir şair olarak o günkü edebiyat ortamının en ileride olan şairleri tarafından dillendiriliyor, yazılıyor. Ayrıca 1964 tarihli edebiyat yıllığında da Memet Fuat'ın söylediği de bu. Bütün bunları İsmet Özel'in şiire neden Yorgun başladığını ve Türk şiirine girişinin benzersiz olması sebebiyle zikrediyorum. Çünkü bu adını andığım şairler de dahil olmak üzere ilk şiirlerini ilkel bulmayan, ilk şiirlerinden utanmayan, ilk şiirlerinin yayınlandığı kitapları piyasadan toplamaya çalışmayan şair yok aralarında. Hepsi ilk şiirlerini ya kitaplarına almıyorlar ya ilkel buluyorlar hatta bazıları piyasada varsa o kitaplarını kendileri topluyorlar. Bu dediğim şairler de o günkü edebiyat ortamındaki en ileride şairler. Mesela Orhan Veli'nin Edip Cansever hakkında bir yazısı var, o zaman Ömer Edip Cansever idi imzası. İkindi Üstü kitabı çıktığında öyle idi. Orhan Veli o kitabı görmüş, biraz da belli sinirlenmiş ama ilk kitabını çıkaran şair hakkında da kötü şeyler yazmak istemiyorum dediği bir yazısı vardır bu kitap hakkında ve o yazıda şiir hikaye değildir diyor Edip Cansever'e. Ve yani bu kadar tecrübeden sonra da bunlar yazılır mı mealinde bir şeyler söylüyor o yazıda. Bu bakımdan İsmet Özel yani ne yaptığını bilen, tarihin yükünü, şiirin yükünü baştan sırtına almış biri olarak başlamış şiire. Yorgun olmasının sebebi de bu benim anladığım kadarıyla. İsmet Özel'in şiir hakkındaki ilk yazıları da öyledir. Şiirin Özgürlüğe İhtiyacı Yok Özgürlüğün Şiire İhtiyacı Var diye başlamış işine. İmge ve Dizgin yazısı var 1964 tarihli. O yazıda da Garip ve İkinci Yeni’nin eksiklikleri ortada, biz bunu yapacağız, ben bunu yapacağım diye bir şeyler söylüyor. 

1963 Ekim'inde Türkiye'de Dönem diye bir edebiyat dergisi çıktı. Bu edebiyat dergisini Turgut Uyar, Asım Bezirci ve Hüseyin Cöntürk çıkarıyordu. Bu derginin künyesinde bu sayıyı hazırlayan olarak ilk on sayı Turgut Uyar yazıyor. Ekim ayında çıkıyor dergi, Kasım ayında zaten Turgut Uyar Çıkmazın Güzelliği yazısını yayınlayacak aynı dergide. Bu dergi de edebiyatın haysiyetini korumak maksadıyla çıkıyor. Öyle söylüyorlar çıkış yazılarında. Dönem dergisi genç şairlerden şiirler yayınlıyorlar orta sayfalarında. Birçok genç şairin şiirlerini yayınlıyorlar ama en genci İsmet Özel. 1944 doğumlu. Zaten bu dergi İsmet Özel şiirlerini yayınlarken şöyle diyor: "İsmet Özel çok genç". Genç şair diye yayınladıkları diğer isimler 1937, 1934, 1939, 1940 doğumlu şairler. Yani hem ne yaptığını bilerek başladı diyoruz, aynı zamanda bu 18 yaşında olmuş bir şey. Onu da söylemem lazım. 

Bir de Türk dili itibariyle de şair ne yaptığını bilerek işe başladı. Bu vesileyle edebiyat ortamına dair bir şey de söylemek mümkün olacak. Yorgun şiirini Yelken dergisine göndermişti İsmet Özel 1963'te. Yorgun şiirinde şöyle bir mısra var: Bu şaşkınlığı çünkü gece yuyamaz. Yunus Emre'den biliyoruz bu yu-mak kelimesini. Yani sadece dilde değil, metinlerde şiirde de var bu kelime: 

Soğuk su ile yuyalar 
Şöyle garip bencileyin

diyor  Yunus Emre. 1960 sonrasında öztürkçecilik başlamış. Anayasa dili ona uygun hale getirilmiş. Bütün okumuşlar öztürkçeciliği savunuyor. Yu-mak kelimesi de öztürkçe bir kelime. Ama ne yaptıklarından haberi yok edebiyatçıların da açıkçası. Çünkü "yuyamaz" kelimesini tashih var diye "uyamaz" diye değiştirmişler. Şair 18 yaşında, ben bu işe girdim, ne yaptığımı da biliyorum diyerek bir şey yapıyor. Aynı mesele Cemal Süreya'nın bahsettiği Bakır Tenli Yapraklar şiirinin yayınlandığı Türk Dili dergisinde de vardır. Düşünün, Türk Dili dergisi öztürkçeciliğin şampiyonu bir dergi. İsmet Özel'in Bakır Tenli Yapraklar şiirinde şöyle bir mısra var: Uzayor defterine uğrayan kan lekesi. Türk Dili dergisi de "uzayor"u "uzuyor" olarak değiştirmiş. Yani şair Türkçe yazdığı için uzumak diye bir şey olmadığını bildiğinden "uzayor" yazıyor oraya bilerek. Bu bizim Kur'an harfli Türkçe'de de böyle yazılır. Uzumak diye, uzuyor diye yazılmaz. Uzamak yazılır, uzayor yazılır, mastarın aslı gösterilir. Ama dediğim gibi hem öztürkçecilik diye bir şey başlatıyorlar hem de kendileri bu işte ciddi değil, bir şey yüklenmemişler yani. 

19 Eylül vesilesiyle daha çok şey de konuşulabilir ama vakit olmadığından şunu söyleyeceğim sadece: İsmet Özel'in diğerlerinden bir başka farkı, yani benzersizliği şu: Allah ona hidayet nasip etmeden önce de onun İslam'la münasebeti, Türk milletiyle münasebeti farklıymış onlardan. Mesela Vedat Günyol diye birisi var, edebiyatta adı çok meşhur yani bugün hürmetle de anıyorlar falan. Kendisi yazdığı bir yazıda şöyle der; benim babam koyu dinci bir aileden gelmesine rağmen namaz kılmaz, oruç tutmaz, güzelim bir insandı. 19. asırdan beri bütün edebiyatçıların falan fikri bu. Yani anası babası öyle ama onlar onu terk ederek geride bıraktıklarını düşünüyorlar ve bunun doğru olduğunu düşünüyorlar. Yani İslam'la münasebetleri böyle. Ama İsmet Özel Allah ona hidayet nasip etmeden de Bakmaklar şiirinde şöyle der:

oysa babam bilirdi yaşadığını aptes alırdı çünkü
anlatacak şeyleri vardı, eğilip kalkmaları
dualar okuması, doğum sancılarıyla bırakıp gitmesi anamı

Dediğim gibi hidayet nasip olmadan önce de onlardan farklı İsmet Özel. Ben bir okur olarak İsmet Öze'in bu benzersizliğinin sonuna kadar da yani artık şiir yazmıyorum dediği zamana kadar da aynen devam ettiğini, hiçbir gevşemeye mahal vermeden sürdürdüğünü düşünüyorum. Of Not Being A Jew kitabı Erbain kadar okunmadığı için insanların bunu fark etmediğini de düşünüyorum. Ben oradan bir şiir okuyarak bitirmek istiyorum konuşmamı:

İŞTE GECE 

Gömülü işte anî sevince gece 
Lâmba ışığı 
Tığın ışıttığı tıkanık damar 
İşte yas işte yastığı kuşluk 
Tüyü riyalar rüyasının 
Tellağın telâşı marmelatla 
Polisin püresi kuma kile 
Perendeli gece geçmişti 
Çok geç olmuştu bulutu 
Yandan yarıladığımda 
Çok olmuştu yarasa perçinleneli 
Damarlarına sevincin kılcal yaygı 
Kıl dibi ağrı dağı içi dut doldurulu 
Dördünü de dörde böl katlamadan 
Kirlet doyulmaz doygunluğu 
İşte gece.

Durmuş Küçükşakalak:

Gökhan Göbel'e biz de teşekkür ederiz. Şimdi Muammer Parlar sizlere hitap edecek. Konya Şube Başkanımız buyurun.

Muammer Parlar:

Selamünaleyküm.

Ben de Anadolu ya da Küçük Asya denilen bu alanın ne zaman İslamlaştığı ve bu İslamlaşmanın bizim üstümüze nasıl bir yük yüklediği konusunda konuşmaya çalışacağım. Şimdi üzerinde yaşadığımız bu topraklar kendi başına bir anlama sahip değil. Bizim ona kattığımız anlam sebebiyle bir anlam sahibi. Bu ise vatan kılmamız sebebiyle. Anadolu bundan önce kimsenin vatanı değildi. Yani Müslümanlar, Türkler vatan kılmadan önce kimsenin vatanı değildi. Bunu da Hittitler, Frigler, Lidyalılar, Persler, Bizanslar hakimiyet tesis etmiş, koloni kurmuş, iskan alanı olarak kullanmış ama kimse vatan edinmemiş. Bu bizim de çok göz önüne almadığımız ya da bilinçle üstünde durmadığımız bir şey.

Sadece bizim için vatan oldu. Bu vatan oluş da İslam hükmünü elde etmesiyle oldu. Yani Dârülislam olmadıkça vatan anlamına sahip olması mümkün değildi. Klasik fıkıhta bildiğimiz gibi bir bölgenin bir beldenin İslam hükmünü alması için hakimiyet elde edilmesi, o bölgede İslam ahkamının tatbik edilmiş, tatbik ediliyor olması lazım. Küçük Asya'da da, Anadolu dediğimiz alanda da bu bir anda olmadı. Bundan önce İslam fetihlerinin olduğu bütün alanlarda, hemen hemen bütün alanlarda fetihle birlikte İslam hükmü hakim oldu. Yani bir bölge fethedildiği zaman zaten İslam'a tabi oldu. Dediğimiz gibi fıkıhta aslında ya sulh yoluyla ya da savaş yoluyla hüküm tatbik edilmekteydi. Anadolu'da ise böyle olmadı. Yani biz en sembol bildiğimiz Malazgirt Savaşı 1071'de oldu. Evet Anadolu'nun İslamlaşma süreci başladı ama Malazgirt'le Anadolu Dârülislam olmadı. Bunun akabinde 200 yıl içinde oldu. Bu dikkatten kaçan bir şeydir. Yani Anadolu'nun İslamlaşması bir savaş hikayesi değildir. Yani bir savaş oldu da Anadolu İslamlaştı değil. Bu iyi anlaşılmadığı zaman bugünkü halimiz de yani kendimizin üstündeki yük de bu toprakların anlamlandırılması da yeterince sıhhatle yapılamıyor. Evet Malazgirt'i önemli saymamız mümkün. Önemi ise Malazgirt'in Bizans yönetiminin hakimiyetini kırmaktır. Yoksa Malazgirt Savaşı'nın akabinde Anadolu Dârülislam haline gelmedi. Bildiğimiz gibi zaten Alparslan Malazgirt'in akabinde dört tane komutanına Anadolu'da ikta yapıp kendisi döndü. Ne ile oldu Anadolu'nun İslamlaşması dediğimiz şey, ne ile oldu?

Öncelikle Anadolu'da da bir İslamlaşma oldu. Anadolu'nun İslamlaşması oldu ama Anadolu'ya gelen insanlar da İslamlaştı. İslami konumlarını, İslami vasıflarını yükselttiler. Sadece Anadolu'daki gayrimüslimlerin İslamlaşması değildi, gelenlerin de bir İslamlaşması oldu. Çünkü az sayıda da olsa gelen insanlar geldikleri zaman bugünkü anladığımız anlamda Sünni değildi. Yani önemli ölçüde Ehli Sünnet vasıflarını, en azından tam Ehli Sünnet vasıflarını taşımıyordu. Ya da İslam olmuşlar, iman ya da ihsan vasıflarını henüz edinmemişlerdi ya da ham haldeydiler diyebiliriz. Ve bu topraklarda onların da bir İslamlaşması oldu. Gelen insanlar, Müslüman olan, münadi olup yani bu toprakların Müslümanlaşması için nida eden insanlar da aynı zamanda kendi İslami vasıflarını yükseltti.

İkincisi bir İslamlaştırma oldu. Bu da dediğimiz gibi bir savaşla olmadığı için yani hemen bir savaşın akabinde, bir savaş sonucu olmadığı için iki yüz yıl diyoruz. Yani XI. yüzyıldan XIII. yüzyılın sonunda İslam vasfı kazandı. Yani iki yüz yıl bir şey oldu. Bunun akabinde Dârülislam oldu bu yaşadığımız alan. Bu neyle oldu?

İlk önce tabii ki gazanın önemine işaret etmemiz lazım. Yani gazi vasfı olmasaydı bu insanların başka hiçbir vasıflarının önemi yoktu. Yani ilk evvela gazi vasıfları, gazi olmalarının önemi vardı. Uçta yaşamak, gaza kültürü içinde olmak ve bunun sonuçlarını almaya çalışmakla ilgiliydi.

Ve gaza beylerinin himayesiydi ikincisi de. Yani gaza beylerimiz bütün müesseseleri himaye etti. Bir taraftan yüzlerce âlimi himaye etti, gaza beyleri. Bütün beyliklerimize baktığımız zaman hepsinin bünyesinde ilim adamları vardı. Yani Aydınoğulları'nda İbn Melek, Kul Mesud; Germiyanlar'da Ahmedi, Şeyhi; Karamanlar'da Allame Feyzullah, Hoca Fakih; Candaroğulları'nda Niksarlı Muhittin, Hamidi, Senâyi; Kastamonu'da Emir Çobanoğlu ve Candaroğlu Süleyman Paşa Kutbeddin Şîrâzi'yi himaye etti yine Candaroğlu İsmail Bey Mevlana Halil Hayrettin; Menteşeoğullarında Şirvanlı Mahmut oğlu Mehmet; Eratna Beyliğinde Hacı Şadgeldi Paşa; Karamanoğlu'nda Molla Fenari gibi. Yani bütün beylerimiz, Anadolu beylerimiz bir yandan âlimleri himaye etti, kendi bünyelerinde taşıdı. İkincisi müesseseler tesis etti. Yani bu dönem içinde bir yandan gazanın olduğu dönem içinde gaza beylerimiz Sünnet-i Seniyye'nin muzaffer olması için çalıştılar. Yani bu kendi içlerinde bir rekabet olmadığı anlamına gelmiyor. Ama onlar Sünnet-i Seniyye'nin hakim olması için çalıştılar. Bunun için de başından itibaren medreseler tesis ettiler.

Bizim İslamlaşmamız dediğimiz, bu 200 yıl içinde olan İslamlaşma fıkıh ve tasavvuf üstünden oldu. Yani gazanın eşliğinde gaza beylerinin himayesinde ama fıkıh ve tasavvufun etkinliği içinde oldu. Şimdi medrese ve tekke başından bu yana tesis edildi. Tekke ve dergâhlar medrese kadar işi cendereye almış değildi. Yani bir kısım Melâmilikle ilgili olan, Kalenderilikle ilgili olan akımlar oldu Anadolu'da, tasavvuf akımları oldu. Ama medrese her zaman bir otorite oldu. Yani Ehl-i Sünnetin, Sünni anlayışın hakim olması için bir ölçü, bir mihenk taşı oldu. Bunun için de yani hem başından itibaren, bidayetten itibaren, ilk Anadolu'da İslamlaşmanın başladığından itibaren neyin helal neyin haram olduğu konusu, neyin yanlış olduğu konusu esaslı bir husustu ve bunun bilinmesi de medreseler yoluyla oldu.

Şimdi ilk hemen yani Malazgirt'ten itibaren Saltuklu Beyliği’nde diyelim, 1123'de Kale Camii,1179'da Ulu Camii; Danişmendoğlu Beyliğinde 1151'de Tokat'ta ve Niksar'da Yağıbasan Medreseleri 1151-1152'de, 1135'de Kayseri Ulu Cami ve Medresesi; Mengücekoğulları'nda 1228'de Divriği Darü’ş-Şifası ve Ulu Camii; Artuklu'da 1108'de Mardin Eminüddin Külliyesi, 1156'da Harput Camii, 1123'de Hüsamiye Medreseleri, 1176'da Hatuniye Medresesi, 1184'de Koçhisar Medresesi, 1198'de Mesudiye Medresesi, 1239'da Semanin Medresesi, 1260'da Muzafferiye Medresesi; Hamidoğulları'nda 1237'de Eğirdir'de Dündar Bey Medresesi, 1319'da Korkut Eli'nde Sinanüddin Medresesi, 1344'de Muzafferiye Medresesi; Karamanoğlu Beyliği'nde 1258'de Emir Musa Medresesi ve Tol Medrese, 1336'da Aksaray'da Zinciriye Medresesi; Çobanoğulları'nda 1271'de Atabey Gazi Kırk Direkli Camii; Candaroğulları'nda 1280 Muzafferüddin Yavlak Arslan Medresesi, 1322 Süleyman Gazi Paşa Medresesi; Eşrefoğullarında 1292 Eşrefoğlu Süleyman Şah Camii ve Medresesi; Aydınoğullarında 1312 Aydınoğlu Mehmet Bey Medresesi; Germiyanoğullarında Kütahya'da Demirkapı Medresesi; Menteşoğullarında 1375 Orhan Bey Milas ve Peçin'deki medreseler. Yani bunun gibi Saruhanoğullarında İshak Bey Ulu Camii ve Medresesi 1366. Bunun gibi beylikler döneminde en bilindik, bugüne değin çoğu kalmış ya da yazması, kitabesi kalmış medreseler çok erken dönemlerden itibaren bu medreseler tesis edilmiş. Yani 1100'den itibaren, -1071'de gelinmiş zaten- 1100'lü yıllardan, 1108'den itibaren başlamış, 1150, 1200, 1300'e gelindiği zaman, önemli ölçüde bütün alanlarda medreseler tesis edilmiş. Şimdi bugünkü anladığımız anlamda şehir merkezleri zaten çok nüfus olan yerler değil. Yani bir bölgede bir medrese olduğu zaman o bugünkü anlamıyla bir üniversite niteliğinde. O neyin yanlış, neyin doğru olduğu konusunda bir ölçü olmuş.

Ve bu medreselerde de başından itibaren belli metinler okutulmuş. Yani okutulan metinlere baktığımız zaman da en çok Hanefi metinleri okutulmuş, Anadolu'daki medreselerin tamamında fıkıh metinleri, en çok okutulan metinler fıkıh metinleri olmuş. Yani iki hat söylemek mümkün, bir tanesi akaide yönelik metinler olmuş ama daha çok fıkha ilişkin metinler okutulmuş. Akaide yönelik Tahavi'nin bir akaid kitabı var. Ebu Cafer et-Tahavi İmam Ebu Yusuf ve İmam Muhammed'in üçüncü kuşaktan talebesi ve bugün elimizde İmam-ı Azam'ın itikadi görüşlerini nakleden en sağlam kaynak kabul ediliyor. Bu kitap Anadolu medreselerinde okutulmuş, bunu da bugünkü yazma eserlerden anlıyoruz. Yani bugün Anadolu kütüphanelerinde çokça bu metinlerin çokça fıkıh okutulduğunu söylüyoruz. Cafer et-Tahavi'nin metninin okutulduğunu söylüyoruz. Bunu yazma eserlerden çıkartıyoruz. Yani yazma eserlere bakıldığı zaman o gün için bir matbaa gibi bir şey olmadığı için nüsha çoğaltması var. Anadolu kütüphanelerinde çoğaltılmış nüshaları bulunmuş. Yani bugün yapılan çalışmalarda özellikle Süleymaniye kütüphanesinde, o dönemde okutulan çünkü bir kitap okutulması için kaç talebe okuyacaksa hepsi birer tane nüsha kendisine, kitap okundukça nüsha ediniyordu. Bu nüshalarda bugün kütüphanelerimizde yer almış. Dediğim gibi birincisi Tahavi’nin ve Tahavi kitabını yazdığı zaman itikadi ihtilaflar çok olduğu bir dönem, bu dönemde Ehl-i Sünnet'i savunmak amacıyla yazmış ve İmam-ı Azam'ın itikadi görüşlerini nakleden bir metin. İkincisi zaten Fıkhu’l- Ekber, İmam-ı Azam'ın kendi metni, yani İmam-ı Azam'a nakledilen Fıkhu’l-Ekber. O dönemde de kitabın isminden anlaşıldığı gibi fıkıh itikadı da kaplayan, kapsayan bir metin, yani büyük fıkıh dediğimiz itikadi konularını anlattığı bir kitap İmam-ı Azam'ın. Fıkıhla ilgili de -yani bunlar itikadla ilgili iki metin- fıkıhla ilgili de kütüphane metinlerine baktığımız zaman Hanefi'nin temel kitapları olan iki üç tane kitap yani iki üç kitap etrafında aslında Hanefi fıkhı yoğunlaşıyor. Bir tanesi el-Hidaye dediğimiz bir kitap. El-Hidaye İmam Muhammed'in, Hanefi fıkhını İmam Muhammed naklediyor. Yani bütünüyle aslında yazılı metin İmam Muhammed üstünden geliyor. İmam Muhammed’in Camiu’s-Sağir kitabıyla Tahavi’nin bir “Muhtasar”ı var yine fıkha ait, bu ikisinin birleştiği kitap Kudûri’nin kitabı, Tahavi’nin kitabı ile aynı, onun özeti niteliğinde. Hidaye kitabı, Anadolu'da hem Kâtip Çelebi'nin Keşfü’z-Zünûn’unda belirttiği gibi hem de Anadolu kütüphanelerinde bulunması bakımından en yoğun okutulan metin kabul ediliyor. Bu da doğrudan İmam Muhammed'in ve Ebu Cafer et-Tahavi'nin metinlerini bize naklettiği kitaplar.

Bunu şunun için söylüyorum yani Anadolu'da bu kadar erken dönemde medrese tesis edilmiş ve bunda tamamen Ehl-i Sünnet itikadını savunan, hem İmam-ı Azam'ın Fıkhu’l-Ekber’i o dönemki itikadi ihtilafları ortadan kaldırmak için yazılmış bir metin. Ebu Cafer et-Tahavi'nin metni yine o zamanki itikadi ihtilaflara cevap için yazılmış ve bunun bir şerhi olan Menkûbers b. Yalınkılıç'ın bir metni var. Bu da Anadolu'da en yaygın bulunan metin, Yunan felsefesini reddetmek için yazılmış bir metin. Bu üç metin de Anadolu medreselerinde düzenli okutulmuş ve en çok kütübhanelerimizde bulunmuş metinler. İkincisi fıkıh bakımından da Hidaye dediğimiz metin, hem İmam Muhammed'in hem Tahavi’nin, İmam-ı Azam'dan ve İmam Ebu Yusuf'la İmam Muhammedin görüşlerinin yer aldığı metinler okutulmuş.

Ve bunun akabinde yani bu topraklardaki Ortodoksi anlayış bunu çekmiş, bu metinlerin, böyle metinlerin okunmasını bize çekmiş. Hem de Sünni bir anlayışa, buradaki Ortodoksi anlayış, Sünni bir anlayışa dönüşmüş. Çok uzun olmayan bir zaman içinde, aslında işte Köprülü’nün İlk Mutasavvıflar’ına falan baktığımızda yüzlerce akımdan bahseder. Yani çok akımın belki bir kısmı oldu, bir kısmı olmadı. Evet hem bu bölgede yaşayan insanlar hem gelen insanların ilk geldikleri zamanda Ehl-i Sünnet vasıflarının yüksek olmadığını düşündüğümüz zaman 200 yıllık süre içerisinde hususen bu medreselerin ve medreselerde okutulan özellikle seçilmiş Ehl-i Sünnet itikadına ve Hanefiliğe yönelik metinlerin okutulması sebebiyle kısa zaman içerisinde Ehl-i Sünnet vasfını kazanmış. Bunu da şundan anlıyoruz, 1150'lerden itibaren Muhammed Sâvi diye bir âlim Anadolu'ya gelmiş. Bugün Süleymaniye Kütüphanesi'nde kitabı var, Ehl-i Sünnet İtikadı diye bir kitap yazmış. Kitabın ön sözünde de demiş ki, Anadolu'ya geldim, Anadolu'daki insanların ilm-i nücûmla astronomiyle ilgilendiklerini, Sünni vasıflarının olmadıklarını gördüm. O nedenle Ehl-i Sünnet itikadını anlatma ihtiyacı duydum diye bir kitap yazmış. Bu zamanı esas aldığımızda İbn Battûta'nın da 1320-1330'da Anadolu'yu gezdiğini biliyoruz. Yani Aydın'da bulunmuş, Aydınoğlu Beyinin yanında bulunmuş. Konya'da, Erzurum'da, Kayseri'de bulunmuş. Kendisi âlim bir zat, öyle olduğu anlatılan bir zat. O da diyor ki 1330'da mesela, Anadolu'nun her tarafını gezdim, Anadolu hususen Ehl-i Sünnet ve devamında da İmam-ı Azam Ebu Hanife'nin mezhebine tâbidir. Yani bu 150 sene içinde, Anadolu'da evet bu toprakların getirdiği Ortodoksi anlayışla birlikte fakat Gaza Beylerinin himayesi ve destekleriyle burada bu metinlerin okunması sonucunda bir Dârülislam vasfı, Ehl-i Sünnet itikadı doğmuş ve bir adım ötesinde de Hanefilik oluşmuş.

Bununla kalmamış metinler, Anadolu'da başından itibaren yani 1250'den 1300'den itibaren manzum fıkıh metinleri oluşmuş. Yani az önce bahsettiğim Hanefi'nin temel metinlerinden birisi Ebu Cafer et-Tahavi'den gelen Kudûri'nin de yazdığı metin, Gülşehri tarafından Türkçe tercümesi yapılmış, manzum bir metin. Devletoğlu Yusuf'un Vikâye tercümesi, bu da yine Hidaye'nin açıklamalı fıkhı, ana Hanefi fıkıh metinlerinden Vikâye tercümesi. Yine Şemsi Ahmet Paşa tarafından yapılmış, yedi bin beyit civarında, yani 6960 beyitlik bir Hidaye tercümesi yapılmış, manzum fıkıh metni. Âbidî’nin “Ravzatü’l-İslâm” diye bir fıkıh metni var yine. Şiratü’l İslam bir fıkıh metni, bunun manzum fıkıh metni yapılmış. Mehmet bin İbrahim tarafından Şirat’ül-İslam'ın manzumu yapılmış, dokuz bin beyit civarında. Böyle manzum fıkıh metinleri de oluşmuş.

Yani yine bu toprakların içine sinmiş olan şiirli söyleyiş, fıkıh metinlerinde de yani fıkıh metinlerinin de şiir yoluyla söylenmesine gelmiş. Bu dediğimiz gibi yani Anadolu'da birden çok akım etkili olmuş. Hem Heterodoks diyebileceğimiz akımlar, hem Sünni akımlar. Yani evet başından itibaren Meşşâilik, İşrakilik, Fütüvvet teşkilatı, İbn Arabi'nin bir etkisi olmuş, Mevlana'nın etkisi olmuş. Bunların tamamının içinden Yunus çıkmış. Yani Yunus Emre hem 1300'lerden itibaren, hem bu bölgenin Dârülislam olması akabinde hem şiirli söyleyişiyle Hadis ve Kur’an bilgisi, medrese bilgisi bir taraftan, Tapduk dergâhında tasavvuf kültürünü almasıyla yeni bir dilin doğmasının kıvılcımını ateşlemiş, kıvılcımını çakmış. Yunus'ta çakılan yani Türkçe'nin doğuşuna ilişkin çakılan kıvılcım Karacaoğlan'la harlı ateşe dönmüş.

Başından itibaren anlıyoruz ki bundan önce de söylediğimiz gibi Türkçe, aslında sözden yazıya değil yazıdan söze dönmüş. Yani önce yazıdan alınan şey Kur’an, Hadis ve Fıkıh metinlerinden alınan cümleler söze dönmüş, böylece bir Türkçe doğmuş. Bu zaman içerisinde itikadi bir vasıf da kazanmış deyip ben tamamlıyorum.

Durmuş Küçükşakalak:

Muammer Parlar'a teşekkür ederiz. Yeryüzünün en kıymetli topraklarında yaşıyoruz her bakımdan ve yeryüzünün en değerli milletiyiz. Bunu inkar etsek de, “yok estağfirullah onlardan değiliz” desek de…  ne dersek diyelim fark etmez; tarihin yükü bize yapışmış halde. Ha aşağılık maymunlar olun ihtarına muhatap oluruz ve yerimize başka bir millet gelebilir ama şu anda yeryüzünün en kıymetli insanları olmak mecburiyetindeyiz. Derin devlet aklı diye bir şeyin olduğunu söylüyorlar. Derin bir millet aklı bu topraklarda halen var. Şairler üzerinden derin bir millet aklı halen görülebilir, gösterilebilir bir şey. Bunu görmezden gelenler derin devlet aklı olduğuna inanmamızı istiyorlar. Bir taşla iki kuş vuracaklar. Hem bir devlet olduğuna inanmış olacağız, Türklerin başında bir Türk devleti olduğuna; hem de o devletin bir aklı olduğuna inanmış olacağız, bunu eğer yutarsak. Ama derin bir millet aklı olduğunu hiçbir zaman unutmayalım. Her zaman zor zamanlarda ortaya çıkan bir akıl bu. Onun için eğer devletin Türk devleti olmak için bir akla ihtiyacı varsa Türk milletinde aklın hası var. Yani bol keseden akıl dağıtana genelde şöyle denir; bana akıl verme para ver. Akıl lazım değil para lazım denir. Eğer devlet Türk devleti olmak için paraya ihtiyacı varsa, Türk milletinde paranın da hası var: Altın. Birçok şeyin hası var Türk milletinde. Türk milleti akıllı bir millet. Bugün Amerikan Merkez Bankası'nın kasasındaki altının yarıdan fazlasının Türk milletinin kasasında, kesesinde olduğu söyleniyor. Yarıdan fazlası! Türkiye'deki Merkez Bankası'nın yedi sekiz misli altının milletin elinde olduğunu söylüyorlar. Yani şunu diyeceğim. Devlete akıl verecek kadar aklımız da var paramız da var ama akıllı insanlar olduğu için Türk milleti, devlete zırnık koklatmadılar şimdiye kadar. Yetkililerden sık sık duyuyorsunuz; yastık altındakileri getirin, teslim edin, sisteme dahil edin. Kimse inanmıyor bu numaraya. Türk milletin elinde çok kıymetli zenginlikler var. Eğer dünya sistemi bir şekilde çökecekse ki bunu çökertecekse Türk milleti çökertecek. Onun dışında gayet tıkırında gidecek. Onun için bugün finansal işlerin gölgesinde kalan bir şey Türk milletinin elindeki zenginlik. Ama sistem çöktüğünde yeryüzünün her bakımdan en zengin milletini göreceğiz. Dilinden tutun da yastığın altına, üstüne varıncaya kadar. Sadece iktisadî bakımdan değil; kültürel bakımdan, siyasî bakımından, örgütlenme teşkilatlanma imkanları bakımından… Başta Müslüman halklar olmak üzere, sistemin zulmü altında yaşamaktan bizar gayrımüslim halklar bile çok yönlü zenginliğimizden istifade edecek… Her bakımdan dünyada potansiyeli en yüksek toplumuz. Gerçek değerler bakımından dünyanın en zengin milletlerinden biriyiz. Üretilmiş sahte değerlerin baskısıyla kendimizi ezik büzük hissettiren bir sistemin ağında yaşıyoruz. Kendimizin kıymetinin farkında değiliz. Farkına vardığımızda bir aydınlanma yaşayacağız. Bütün gavurları takbih etmekle ve sonrasında terzil etmekle kazanacağımız irtifa hesaba gelir cinsten olmayacak. Bunları göreceğiz inşallah.

Tarihin yükü. Bilmiyorum bir şeyler kafanıza çağrıştırabildik mi? Bir şeyler söyleyebildik mi? İsmet Bey’in -90'ların başındaydı herhalde- Cuma Mektupları’nda, Cuma mektuplarının ilkinde bir yazısı var: Devlete Bir Millet Dersi Verelim. Evet, devlete bir millet dersi vermemiz gerekir ki bunu öncesinde yaptık, bir sefer yaptık, becerdik. İstiklâl Harbi'nde Türk milleti devlete bir millet dersi verdi. Devlet de anladım dedi, dersimi aldım. Yahya Kemal'in ifadesiyle “haydi çocuklar evlerinize dönün, Kur'an'ın devletini kurtardınız” dediler. Biz de “evet” dedik, koşa koşa döndük evlerimize. Sonra bambaşka işler geldi başımıza. Devlet aklı diye bir şey varsa eğer tek bunu iyi hatırlıyor. Yani bu millet bize bir ders verir, bunu biliyor devlet. Biz kime ders verip kimden ders alacağımızı unuttuk. Çünkü üzerinden 100 yıl geçti ve üstüne şöyle bir yalan da söylediler: İstiklâl Harbi bitti. Yani haydi Kur'an'ın devletini kurtardınız, evlerinize dönün, İstiklâl Harbi bitti dediler. Biz işte İstiklâl Harbi'ni bitmiş kabul edip başımıza başka bir harp de açılmasın diye 100 senedir savaşmayan bir milletiz. Savaşmayan bir milletin önce erkekleri ortadan kalkar sonra o millet köleler, cariyeler olmaya başlar. Yeter bu kadar konuştuğum. Bakara Suresi’nin son ayetinin mealini okuyarak bitireceğim:

“Allah hiç kimseye gücünün yeteceğinden başka yük yüklemez. Herkesin kazandığı hayır kendisine, yaptığı kötülüğün zararı yine kendisinedir. Ey Rabbimiz, eğer unuttuk ya da yanıldıysak bizi tutup sorguya çekme! Ey Rabbimiz, bize bizden öncekilere yüklediğin gibi ağır yük yükleme! Ey Rabbimiz, bize gücümüzün yetmeyeceği yükü de yükleme! Bağışla bizi, mağfiret et bizi, rahmet et bize! Sensin bizim Mevlamız, kâfir kavimlere karşı yardım et bize”

8 Rebiulahir 1448 (19.09.2026) Cumartesi - İstanbul

SINIF BİLİNCİ - YAZ Nüshası Neşrolundu

SINIF BİLİNCİ mecmuamızın YAZ nüshası neşrolundu.  

TÜRKÜM DOĞRUYUM İNTİKAMIM ÜLKEMDİR

İsmet Özel'in her birini tek bir kitap olarak tasarladığı ve İstiklal Marşı Derneği portalinde yayınlanan "Homeros'tan Karl Marx'a Şiirin Türk Tarihi", "Türküm Doğruyum İntikamım Ülkemdir", "Tersinden Edebiyat Tarihi" ve "Önce Namazdan Soracaklar"...

OF NOT BEING A JEW Kitabının Yeni Kapağı ile Yeni Baskısı Yapıldı

İstiklâl Marşı Derneği Fahri Genel Başkanı Şair İsmet Özel’in OF NOT BEING A JEW kitabının vaat edilmiş tüm şiirler ve son şiirlerini ihtiva eden hitama ermiş yeni kapaklı yeni baskısı TİYO Yayıncılıktan çıktı. 

"HANYALI KONYA" Mecmuamızın Üçüncü Sayısı Çıktı

İstiklâl Marşı Derneği Konya Şubesinin neşrettiği HANYALI KONYA mecmuamızın üçüncü sayısı çıktı.

SINIF BİLİNCİ MECMUAMIZIN İKİNCİ MERHALE BEŞİNCİ NÜSHASI NEŞROLUNDU

Sınıf Bilinci'nin ikinci merhalesinin beşinci nüshası İsmet Özel'in Sebeb-i Telif şiiriyle açılıyor.

"SINIF BİLİNCİ - KIŞ"

TİYO’nun "Türkçe’den İslâm’a Giriş" serisinin onuncu kitabı "Sınıf Bilinci"nin Kış nüshası neşrolundu.